15 jaar hulp aan DZD
logo


  • STICHTING
  • PLANNEN
  • RESULTATEN
  • LAATSTE NIEUWS
  • SPONSORS
  • UW BIJDRAGE
  • CONTACT
  • FOTO'S
  • 15 JAAR HULP

Fotoalbums:
© stichting DOM ZA DECRA. Respecteer het copyright van deze unieke foto's.
Wilt u ze bestellen? Neem dan contact op met Stichting Dom Za Decra: bestellen@stichtingdomzadecra.nl
Fotoboek Dom Za Decra, Will Vissers verzamelde foto's. Prijs: €30,00 incl. verzendkosten.
Periode 1995 tot december 2007
Het boek laat in foto's de ontwikkelingen zien van de kinderen en de gebouwen. Samen met het boek de vergeten kinderen krijgt u een duidelijk beeld van het tehuis en zijn bewoners: beide boeken samen €40,- incl. verzendkosten.


klik op de foto voor het starten van de fotoreportage.

*15jaar hulp aan DomZaDecraEen fotoverslag van de reis in april 2009: 15 jaar hulp aan DomZaDecra

*welkomEen fotoverslag fysiotherapeutische hulpmiddelen december 2008

*welkomEen fotoverslag van de reis december 2008


*welkomEen fotoverslag van de reis naar Bulgarije najaar 2008


*welkomEen fotoverslag van de reis naar Bulgarije in december 2007

*tuinEen fotoverslag van de aanleg en groei van de moestuin april 2007

*festival Een fotoverslag van A festival of the Child, 2005

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is 15 jaar geleden dat het eerste contact plaats vond tussen het kindertehuis en Will Visser. Vanuit deze ontmoeting is Stichting Dom Za Decra in 1997 opgericht.

eretekenWill Vissers ontvangt Bulgaars ereteken: Golden Laurel Branch
in verband met 100-jarig bestaan van de diplomatieke betrekkingen tussen Bulgarije en Nederland
vond op 18 juni 2009 in de Bulgaarse ambassade in Den Haag, een plechtige ceremonie plaats,
waarbij vertegenwoordigers van Nederlandse organisaties en individuen een ereteken kregen uitgereikt
.......... .lees verder >>


 


12 dozen / 2 koffers / 2 grote ruiten tassen / 2 handtassen / 1 rollator
Een reisverslag van Will Vissers en Coby van Dijk, april 2009 
de fotoreportage vindt u onder FOTO'S

Onze reis naar Bulgarije Deel 1
Weken voor ons vertrek waren we druk in de weer om alles goed te laten verlopen. De inhoud van de dozen werd nagekeken, opnieuw goed ingepakt, zodat ze tegen een stootje konden. (vliegtuig vervoer is niet zachtzinnig). Het was af en toe bij mij in huis een pakhuis, alle beschikbare ruimte werd benut. De laatste middag gingen de dozen definitief dicht. Flink met plakband omwikkelen en dan een groot papier, met de bestemming erop: CHILDRENHOUSE / PETROVO / BULGARIJE / FOUNDATION / DOM ZA DECRA KROMMENIE / HOLLAND en dan de inhoud: kleurboeken met kleurpotloden / kleine muziekinstrumentjes / nieuw speelgoed met o.a. twee grote trommels / 62 presentjes voor alle medewerksters / zelfgemaakte poppen, die met gebreide kleertjes waren aangekleed / enkele fleece dekens / armbandjes en ringetjes.

Met de staf op Schiphol was afgesproken, welke vlucht we zouden boeken. Zij konden op de pc zien welke vlucht niet vol zou zijn.
Ons eigen taxibedrijf, BERGAMIN, zou een busje sturen. De chauffeur had de opdracht gekregen, om ons met alle spullen bij12 dozen de incheckbalie neer te zetten. Alle dozen, koffers, tassen en daarop de rollator gingen met drie bagagewagentjes naar de incheckbalie. De chauffeur nam afscheid en ik belde Cees, onze grote vriend. Cees was echter heel druk bij de gate en daarom vroeg hij mij: “welke dames zitten bij de balie?”. Ik keek op hun badges en gaf de namen door. Toen hij de naam Wilma hoorde, vroeg Cees Wilma aan de telefoon. Ik gaf mijn mobieltje aan Wilma. Cees gaf haar de instructies, hoe te handelen met de bagage. Als laatste hoorde ik hem zeggen: “doe Will de groeten”. Wilma gaf mijn mobieltje terug en zei: “de groeten van Cees. En nu gaan we maar beginnen”.
Haar balie was eigenlijk niet open. Wilma was er om eventuele problemen op te vangen. Die waren er genoeg.
Wilma vroeg, wat we precies bij ons hadden; 12 dozen, twee koffers een rollator. Dan eerst de dozen maar. Stuk voor stuk de dozen op de band zetten. Intussen vertelde ik aan Wilma (de andere twee meisjes luisterden mee) wat we deden en waarom die dozen meegingen. Wilma begon steeds meer respect voor ons te krijgen. Toen alle dozen op de band stonden, zette Coby de twee koffers op de band. Door het tillen met de polskorsetjes aan, waren mijn twee handen behoorlijk blauw en ook mijn bovenbeen, waar de hoek van de doos steeds tegen aan kwam. Toen alles ingecheckt was, zei Wilma: “ga daar even koffie drinken, dan regel ik rolstoelen en begeleiding”. Na onze koffie (chocola) pauze gingen we terug naar onze balie. Eerst ging Coby met de rolstoel door de pascontrole. Heel vorstelijk, want je hebt overal voorrang. Coby werd in het speciale schipholwagentje gezet en toen kwam ze mij halen. Ik had tot die tijd mijn rollator nog, waar ik op kon zitten. Eenmaal in de rolstoel werd de rollator weg gebracht en ik ging net als Coby, vorstelijk door de pascontrole.
Samen met het schipholwagentje naar de verste gate. Het was bijna 3 kwartier lopen. Bij de gate werd de handbagage gecontroleerd, wij gefouilleerd, omdat we met de rolstoel door de poortjes gingen. Als eersten door de slurf naar het vliegtuig. De reis kon beginnen. 
………………………………...................... lees verder >>>>>>>>>>>